Pide y recibirás.
Busca y encontrarás.
Llama y la puerta se abrirá.
Porque quien pide recibe;
quien busca encuentra;
a quien llama.. se le abre la puerta...
Jesús de Nazaret, Mateo 7; 7-8
viernes, 24 de abril de 2009
lunes, 20 de abril de 2009
Algeciras- Tanger (12-13. 04.2009 Marrueco)
Voy a escribir esta noticia en dos idiomas. Para mis amigos de Espana y de Polonia.
Esto fue una aventura de mi vida, excursion mas loca de mi vida, pues creo que vale la pena escribirlo en dos idiomas, porque muchos mis amigos de polonia me preguntó por eso :). Besitos a todos!
En espanol:
El domingo por la manana Marcin vino desde Dublin a Malaga. Fui a Malaga para recogerlo y nos vimos en la estacion de autobus. Despues, fuimos juntos con el autobus a Algeciras (cerca de Giblartar). Todo fue muy bien sin ningunas problemas, ademas de tos que me molestaba todo el viaje. Desde Algeciras teniamos el barco a Tanger. Nunca olvidare los ninos en el barco y sus lloro.. toda la viaje rodeados de un monton de monstruos (asi llamó Marcin a los ninos :DD). Cuando el barco empezó a flotar en las ondas, en seguida los ninos empezaron a llorar horriblemente.. la orquesta en vivo :D. Por 10 primeros minutos estaba reiendo todo el tiempo y despues pregunte a Marcin si quiere tener ninos en futuro :DDD. Un grande coro de los ninos (monstruos) que lloran en alta voz.. Nos bajamos del barco en Tanger ( en el norte de Marruecos) y ya en el principio tendria que ser alegre.. resultó que no podriamos pasar por la frontera porque no teniamos sellos en nuestros pasaportes ( Maritka lista con Marcin por supuesto no pensaban porque mucha gente en el barco esperaba en la cola grande). Casi corriendo volvimos al barco, ya no habia nadie de pasajeros y la ventana (donde se iba para los sellos) cerrada.. Pero por suerte encontramos el hombre desde alli y al final nos ayudo y dió sellos en pasaportes. Pero tambien furioso nos dijo que siempre pasa lo mismo! que siempre alguien no lo tiene! (bueno lo mas importante es que nos dio sellos ;P). Y asi estabamos en Tanger. Ya en primer minuto en pais nuevo (en MUNDO NUEVO!) algun hombre viejo nos paró.. El sabia perfectamente hablar en ingles y nos enseno que supuestamente es el guía. Nos ensenó algun regalo de polonia.. dijo que conoció alguien de polonia.. Hablaba tanto y convincente que les peguntamos si sabe donde cambiar dinero.. Y en seguida el nos dijo que el va a ensenarnos donde, que no nos preocupemos de nada.. (nosotros queriamos ir solos! pero bueno.. no sabiamos como perderlo) pues no enseno donde y cambiamos dinero. (El nos esperaba cerca!) Tontos les preguntamos donde hay taxis y el nos dijo que en seguida lo tendremos.. y de verdad en 2 minutos el paró un taxi (parecia que conoce el conductor), montamos en el coche y dijimos que si el (nuestro Marroqui 'guia')monta tambien esto seria seguro sospechoso (a lo mejor peligroso)! Y despues de nuestra conversacion corta el 'guia' subó al coche!! y empezo a hablar en arabe con el conductor.. En seguida el conductor empezó a conducir rapido.. No podeis creer como mi corazon latia.. como asustada estaba! Marcin en este momento pensaba como escapear (sobre evacuación) pero al final mantenemos el tipo, probabamos ser tranquilos. Y en seguida entramos en EL OTRO MUNDO! OTRA FABULA.. ya sabia que esto no es Europa.. este mundo me parecia como otra planeta.. nunca en mi vida olvidare la primera impresion de este ciudad..viajando con este taxi (con dos arabes sospechosos) y este sitio.. lleno de mucha gente vestida en ropa rara y todo todo tan otro.. Por suerte, el taxista nos bajó en el centro (y no en otro sitio...). Nos cobró 5 euros (2-3 veces mas que se paga normalmente pero ya estabamos tan en 'shock' que no nos importaba nada). Ademas, nuestro 'guia' querido bajó con nosotros y constantemente nos acompania! Lo que es peor el centro de este ciudad diferia tanto de nuestras en Europa que no sabiamos que hacer con nosotros y el peor que estabamos preocupados que seguro parecimos muy raros con nuestra ropa y maletas modernas y seguro tambien pareciamos ricos.. lo que queriamos hacer fue solo desaparecer de esta plaza tan llena de toda la gente que se podia desaparecer en este muchedumbre. Todo pasaba durante la noche (para peorar nuestra situacion), nosotros sin idioma, sin ninguna idea sobre este mundo, vida, nada! Pero sabiamos una cosa.. que queremos que nuestro 'guia' mazo nos deje en paz! El nos dijo que puede ensenarnos buenas restaurantes.. esto fue demasiado sospechoso.. Le dijemos que queremos ir al estacion de trenes y que nos vamos durante la noche (8-10 horas) a Marrakech. El nos dijo 'que no que no, que es muy peligroso' y al final le escuchamos y decimos que a lo mejor el tiene razon y en el mismo momento el nos dijo que nos ensene un hotel muy bueno y barato.. Resultó que esto no fue un hotel normal solo algun edificio (casa) con habitaciones.. en el 'hotel' note que la gente alli estaba reiendo (tenian las caras con sonrisas muy sospechosas!) cuando nuestro 'guia' decia a Marcin que bueno es este hotel.. pues cuando lo note.. dije a Marcin en polaco que salgamos desde este sitio! y el estaba de acuerdo con migo.. nos decimos a nuestro 'amigo' que queremos estar solos ahora y que el se va. pero el empezo a hablar como siempre.. que a lo mejor tenemos hambre que nos ensene restaurante.. al final Marcin le dio un poco de dinero y dijo que queremos estar solos.. cuando esto no ayudó MArcin dijo: 'que Usted se vaya porque quiero estar solo con mi esposa!!'' :D:D:D Esto ayudó :D:D por fin el se fue! Estabamos solos..y como no sabiamos que hacer con nosotros.. no sabiamos donde dormir ni nada, Marcin dijo que nos vamos a el hotel mas cercano con 4estrellas porque no queriamos andar solos con nuestras maletas en este ciudad a lo mejor muy peligroso.. El hotel cuestaba 85euros para la noche pero el dijo que va a pagar pues super bien ;))))). El hotel no paracia como 4 estrellas en Europa solo como 3.. pero tambien estaba muy bonito y me gustaba mucho. Por suerte ya estabamos seguros y esto fue mas importante. Antes de dormir fuimos al centro otra vez (ya en ropa fea y sin maletas) y comimos en la mejor restaurante mucho.. :))) En el hotel escuche algunos voces raros desde fuera.. abre el balcon y escuche que esto fue desde la mezquita.. a lo mejor algunos rezos.. pero en este momento me sentia como estaria en la fabula de Alladin.. (Sabia que esto seguro ya no es la Europa..)
En polaco:
W niedziele rano Marcin przyleciał z Dublina do Malagi. Wyjechałam po niego autobusem z Granady i spotkaliśmy się na dworcu autobusowym. Pojechaliśmy bezpośrednio stamtąd do Algeciras gdzie mieliśmy prom do Tanger. Wszystko odbyło się bez mniejszych problemów, poza tym że przez całą drogę trochę mnie męczył kaszel i na promie płyneliśmy wśród masy małych płaczących potworów (tak właśnie nazwał Marcin wszystkie płaczące dzieci). Gdy statek zaczął bujać momentalnie wszystkie dzieciaki zaczeły strasznie płakać, orkiestra na żywo :D. Przez pierwsze 10 minut płakałam ze śmiechu, po czym zapytałam Marcina czy chce mieć w przyszłości dziecko :DD. To była masakra! Jeden wielki chór płaczących potworów. Wysiedliśmy w Tanger (na północy Maroka). I już na sam wjazd musiało być wesoło.. okazało się że nie możemy przejść przez granice bo nie mieliśmy podbitych paszportów (oczywiście mądra Maritka i Marcin nie pomyśleli będąc na statku dlaczego ci wszyscy ludzie stali w kolejce..). Biegiem wróciliśmy na statek..nikogo już nie było z pasażerów.. okienko zamknięte..ale spotkaliśmy tego pana co podbijał paszporty. Oczywiście wkurzony puścił komentarz, że zawsze znajdzie sie ktoś kto nie podbije.. ale na szczęście podbił i tak znaleźliśmy się w Tanger. Wychodząc na ulice, już w samych drzwiach zaczepił nas jakiś Marokańczyk świetnie władający językiem angielskim, który pokazał nam plakietke, że niby jest przewodnikiem. Zagadał nas totalnie.. jako że znał angielski zapytaliśmy go gdzie można zamienić pieniądze i chcieliśmy iść.. Jako, że był niezłym natrętem uparł się, że nam pokarze gdzie to jest (aczkolwiek byśmy sami trafili..).Zamieniliśmy pieniądze i zapytaliśmy go o taksówki. Na co on uśmiechnięty powiedział, że nie ma sprawy, zaraz nam załatwi.. W ciągu 2 minut pojawiła się taksówka-Mercedes (stara beczka). Pomyślałam wtedy, że wreszcie może się odczepi od nas.. na co Marcin do mnie.. ''Marita jak on wsiądzie to będzie już bardzo podejrzane..'' po jego słowach nagle nasz Marokańczyk''przewodnik'' wsiadł na przednie siedzenie taksówki i zaczął rozmawiac po arabsku z kierowcą taksówki.. zaczeli jechać.. a mnie ogarneło przerażenie.. Marcin w tym momencie myślał o ewakuacji.. ja niewiedziałam co robić.. i nagle wjechaliśmy do innego świata..innej bajki.. nie zapomne pierwszego wrażenia, pierwszej chwili w mieście arabskim..straganów, kobiet w chustach, biedy, gwaru nocą..innego świata..czułam się jakbym wylądowała na prawde na innej planecie! w dodatku obawa przed taksówkarzem i przewodnikim spotęgowała to wszystko i wiem że nigdy w życiu nie zapomne tamtej chwili. Wjazdu tą taksówką do 'centrum' Tanger..taksówkarz nas na szczęście nie wywiózł tylko wysadził w samym centrum, a nasz 'ukochany'przewodnik wysiadł razem z nami..Taksówarz zarządał 5 euro (dla Europejczyków to mało,ale ja orientując się już wcześniej od Franczeski, która tam była wiedziałam że cena była 2 lub 3 krotnie zawyżona niż normalna). MArcin dał mu to 5 euro i mieliśmy kolejny problem..wysadził nas na samym środku jakiegoś placu.. centrum.. gdzie były tysiące..setki ludzi..a my z walizkami z Europy..totalnie odróżniający się poprzez ciuchy i Europejską twarz..było już bardzo ciemno.. na ulicach gwar.. a my sami nie znający języka z jakimś natrętem..który wciąż gadał do nas, że teraz pewnie jesteśmy głodni to nas zaprowadzi do restauracji..Wkurzyliśmy się i powiedzieliśmy koniec..zapytaliśmy tylko gdzie jest dworzec, bo mieliśmy plan jazdy nocą do Marakeszu, żeby już tam rano być i chcieliśmy się go pozbyć. Gdy usłyszał, że chcemy jechać powiedział, że lepiej nie, że to niebezpiecznie nocą i że zaprowadzi nas do bliskiego dobrego i taniego hotelu.. ulegliśmy mu znowu- w końcu byliśmy w innym świecie, bez języka.. . Zaprowadzil nas pod hotel i zaczął rozmawiać z recepcjonistką(jakąś kobietą właścicielką tego domu) po arabsku.. wyszedł też do nas jakiś facet.. nasz Marokańczyk powiedział, że pokarzą nam pokoje.. ale gdy zobaczyłam mine tego faceta z hotelu i kobiety z recepcji..jak się śmiali do siebie jak zobaczyli że ten MArokańczyk nas przyprowadził.. zauważyłam, że coś jest nie tak! poza tym hotel wyglądał na jakiś dom z pokojami.. powiedziałam Marcinowi, że nie ma mowy.. dość musimy się uwolnić od tych ludzi i iść sami poszukać czegoś.. Marcin zgodził się ze mna.. powiedział Marokańczykowi, że nie chcemy tego hotelu i idziemy dalej sami coś zjeść.. na co on znów zagadywał i nas męczył, że pójdzie z nami.. był mega natrętem..Marcin w końcu powiedział dosadnie i głośno''może pan nas zostawić samych, moją żone i mnie?'' wtedy Marokańczyk uspokoił się, wziął pieniądze od nas (za pomoc). i wreszcie sie uwolniliśmy.. Marcin powiedział, że pójdziemy do najbliższego hotelu 4 gwiazdkowego który widzieliśmy i że on postawi tą noc. Wynajeliśmy pokój na tą noc, zostawiliśmy ciuchy i poszliśmy się przejść coś zjeść. Kazałam Marcinowi ubrać się w jak najgorsze ciuchy i ja zrobiłam to samo..bleh Maritka wieśniaczka :D ale coż.. wszystko po to żeby nikt nie myślał że jesteśmy 'bogaci'. Poszliśmy na nocny spacer po Tanger. Budynki mogłabym porównać do hiszpańskich w Tanger, ale sam fakt obcego języka, ludzi, kobiet opatulonych w chusty, aut które jeżdżą jak chcą i mogą cię najechać, że nawet nie zauważysz kiedy..sprawił że ten świat nas totalnie zaskoczył.. Byliśmy na przepysznych i ogromnych sokach z owoców za 1 euro (nie wypiliśmy do końca) i byliśmy również w chyba najlepszej restauracji(za 12 euro-byliśmy przejedzeni!!) Dla nas wszystko tam było bardzo tanie, pochodziliśmy trochę po Tanger i wróciliśmy do hotelu. Standard pokojów w 4gwiazdkowym hoteli w Maroku jest o gorszy niż w europejskich, ale i tak było bardzo ładnie (kosztował 85 euro za noc, ale kochany Marcin powiedział, że zapłaci za hotel więc super :))) ). Przed snem zajrzeliśmy przez okno skąd mieliśmy piękny widok na całe miasto a to wszystko przez to że usłyszeliśmy dziwne głosy z meczetu.. Masakra.. poczułam się wtedy jak w bajce Alladyna.. Wiedziałam, że to już na pewno nie jest Europa..
Marcin come la comida tipica de Marrueco Cous-cous
En espanol:
Teniamos los despertadores puestos a las 7. Nos despertamos y fue muy muy oscuro..-como en la mitad de noch!-estabamos muy sorprendidos pero nos levantamos.. Cuando ibamos por el pasillo pregunte a Marcin ''hey sabes que? y si esto es 5 de la madrugada?'' Por supuesto!! Dos tontos olvidaron cambiar el reloj (aqui son 2 horas hacia atras que en Espana). El recepcionista estaba reiendo de nosotros cuando les decimos que habiamos pensado que son las 7. Pero bueno.. fuimos a dormir otra vez (aun 2 horas mas, siempre algo no?). Nos levantamos, comemos rapidamente el desayuno en el hotel y fuimos con el taxi a la estacion de renfe. Estabamos alli a las 7:56 y teniamos el tren a las 8!!! (todavia no teniamos billetes). Sabeis que mas? Estaba en este estacion de renfe y escuche detras de mi, mi nombre: MARITA!! pero como fue segura que nadie puede llamarme alli (esto no puede ser verdad!) no me volvi para ver quien es.. Pues estaba corriendo en la direccion donde se compra los billetes y escuche otra vez mi nombre..nooo.. ahora tenia que volverme.. y vi! sabeis quien? FRANCESCA DE ITALIA! mi companera de piso.. wow.. no tenia tiempo para nada para hablar con ella, solo ella me dijo que estaba en MArrakech y que ahora va a Espana..y ya esta.. no habia tiempo para ninguna palabra mas.. ella solo me preguntaba gritando: 'Marita que haces aqui??? que haces aqui?' estabamos corriendo con MArcin en la direccion del tren y gritando que nos vamos a Marrakech. Gracias a Dios estabamos en el tren a tiempo! Subimos el primer vagón del tren y resultó que el tren fue tan largo que nos ibamos por todos los vagones sin fin.. no se.. 10 minutos? de verdad! Por fin, despues de 10 minutos de ''paseo'' con maletas encontramos algun vagon libre y como los numeros fueron los mismos como nuestros nos sentamos alli. Despues vinieron otras personas (en un compartimiento habian 6 personas en total - como en Polonia en 1 clase). Despues me entere preguntando a una chica en ingles que esto no fue la primera clase solo la segunda y que tenemos que bajar en Casablanca.. que esto no fue el tren directo a Marrakech (aaa que bien ya sabia que esto no puede ser tan facil :P!). La mas divertida cosa fue que yo preguntaba esta chica en ingles y como ella no sabia ingles, hablaba sin ninguna verguenza en frances.. yo no hablo frances!! pero bueno... fue muy divertido :D la chica fue muy simpatica porque queria ayudarnos pero bueno sin idioma no nos ayudo mucho :PPP. Da igual.. por fin lo conseguimos! Teniamos que preguntar 3 personas como cambiar el tren :DDD , donde, a que hora.. pero por fin lo conseguimos!! y estabamos en segundo tren a Marrakech :)). Media hora antes de Marrakech me asfixiaba..me ahogaba.. no se que me pasó pero no podia respirar.. y no sabia si esto fue la culpa de la primera pastilla del antibiotico que tome en el tren hace 3 horas (porque tenia un tos increible..) o si esto fue la culpa de las montanas muy altas (montanas Atlas) que estaban muy cerca.. y tambien el clima fue muy seco. Nos bajamos del tren y me asfixiaba tanto que pensabamos si no volver a Casablanca AHORA MISMO.. tenia miedo increible que esto sera mi ultimo viaje.. Nunca olvidare la cara de terror de Marcin. Pero queriamos intentar estar en Marrakech (pues fuimos mas o menos 10 horas para llegar alli). Bebia la agua y nos ibamos con el taxi al hotel. Tomando en consideracion que no sabemos la idioma ni este pais, ciudad ni culutra y tambien que estabamos en terror de mi estrangulación, el taxista nos cojo en la calle y despues quiso 120 Dirham que es muchisimo en Marueco. Pero nosotros no nos preocupamos de esto porque en este momento lo mas importante fue mi salud y que podria respirar. El paró en la calle principal de Marrakech llena de un monton de gente.. y otra vez nunca olvidare este vista.. nos bajamos en otro mundo.. MArcin me tenia cojido fuerte y estaba muy preocupado. Primera cosa que queria hacer fue llamar a mi madre y padre.. encontramos el telefono y llame a mi madre.. despues de la llamada super corta porque el telefono cuastaba muchisimo.. me senti mejor.. esto fue el milagro! despues del voz de mi madre, podia respirar mejor.. Busacabamos nuestro hotel (que Marcin habia reservado antes) pero no podiamos encontrarlo. un fracaso.. Preguntamos la gente, nos decian 'alli' con direccion que ensenaba su mano.. nos preguntamos un monton de gente.. fracaso.. no podiamos encontrarlo.. lo peor fue que teniamos maletas, la temperatura fue muy alta y alrededor de nosotros fue millon de gente. Pregunte un hombre que por fin nos dijo que nos ensenara donde es este hotel y fue con nosotros alli.. pero cuando nos acompanó en la calle muy estrecha y oscura y sin gente.. yo dije ''Basta! MArcin nos vamos de aqui.. AHORA MISMO!'' Tenia miedo de verdad que este hombre puedo robarnos las maletas o hacer dano.. y cuando el vio que no nos vamos alli nos dijo que quiere dinero.. 5 euros! El lo dijo con tanta determinacion que nunca hubiera dicho 'no'. Pues, seguro que le pagamos.. todas las monedas que teniamos y decidimos que nos vamos al otro hotel.. da igual donde y cuanto cuesta. Por fin estabamos solos y fuimos a buscar hotel. Pero los ninos que nos observaban antes y como este hombre nos engano tan facilmente... ahora ellos iban cerca de nosotros gritando alto que ELLOS SABEN donde esta nuestro hotel y nos lo ensenaran! aaa que horrible.. ya estaba harta de todo eso.. Nos elejimos el primer hotel cerca del la calle principal de Marrakech y cerca del la plaza mas conocida de MArrakech (que nosotros en este momento no sabiamos todo eso..). Teniamos el hotel mas cercano de todo mas importante de Marrakech no sabiendo eso :D. Marcin dijo que elejimos el mejor habitacion que tienen (cuestaba 400 dirham). El habitacion resultó mas bonito en que estaba en mi vida y el hotel mas bonito en que estaba en mi vida (y este hotel no tenia ninguna estrella!). Con mucho estilo (stylish :P), la cama con dosel y todo en estilo arabe. Me gustaba muchisimo. Despues de alojamiento fuimos directamente ver la ciudad. Vivimos en Medina (ciudad vieja), cerca del mas importante plaza de MArrakech.. increible grande plaza Dżamaa al-Fina llena de muchisima de gente, mercados, gente con serpientes, monos, puestos con la comida (puedo decir como restaurantes al aire libre), ropa, carros con naranjas y zumos, las mujeres haciendo tatuajes de henna y todo que tu alma queria tener. Totalmente otro mundo, la mayoria de las mujeres tenia las caras cubriedas (seguro todas tenian pelo cubriedo). Pero en Marrakech vi tambien algunos turistas con la ropa normal pues despues de este dia empeze a llevar otra vez la ropa normal como la chica de Europa ;). Comimos en un puesto con comida (habia tanto no sabiamos cual elejir) pero por fin nos tentó el chico que sabia mucho polaco ;). Esto fue increible! El chico de Marrueco sabia un poco polaco increible.. teniamos comer alli :D. Marcin pidió los calamares y yo algun pescado :). LA mujer cerca de mi dibujaba algunos modelos de "tatuajes" en las pies de la chica de Inglaterra y lo hacia tan bonito que no podia no mirar alli. Cuando termino cojó mi mano y empezaba a dibujar en mi mano.. yo dije que no quiero! (sabia que esto cuasta algo) pero ella continuaba.. al final queria 200 dirham por eso.. aaaaa que enfadaba estaba despues de eso! como podia enganarme tan facilmente (eso es marrueco..). Que ya paso no se puede cambiar pues.. despues de eso fuimos a dormir. Mi estrangulación lentamente se terminó.
En polaco:
Mieliśmy ustawione budziki na 7 rano. Obudziliśmy się i było strasznie ciemno-jak środek nocy!- byliśmy bardzo zdziwieni ale wstaliśmy.. Idąc korytarzem zapytałam Marcina ''ej wiesz co? a czy to nie jest czasem 5 rano?''Oczywiście!! Dwa głupki zapomniały przestawić zegar o 2h do tyłu. Recepcjonista się z nas śmiał jak mu oznajmiliśmy, że myśleliśmy, że jest 7. Ale nic.. poszliśmy dalej spać (chociaż 2h, ale zawsze coś). Wstaliśmy, zjedliśmy szybko śniadanie w hotelu i taksówką dojechaliśmy na stację o 7:56.. (pociąg był na 8!!). Ku wielkiemu zaskoczeniu usłyszałam swoje imię na dworcu, ale że stwierdziłam, że to nie możliwe nawet się nie odwróciłam.. Ale nagle.. drugi raz! FRANCZESKA!! Zdążyłam jej tylko powiedzieć, że śmieszymy się na pociąg do Marakeszu - ona właśnie wracała stamtąd i już prosto do Hiszpanii. Pytała tylko ''co ty tu robisz??????!!!'' Powiedziałam, że biegniemy na pociąg i pobiegłam kupić bilety i prosto do pociągu. Zdążyliśmy!!!! ha :))) Wsiedliśmy do pierwszego najbliższego wagonu. Pociąg okazał się tak długi, że szliśmy wiecznie tymi korytarzami nie potrafiąc znaleźć naszej pierwszej klasy.. W końcu po 10 minutach ''spaceru''z walizkami! po pociągu znaleźliśmy jakieś puste miejsca(numerki siedzeń się zgadzały więc usiedliśmy).Potem doszły nowe osoby (przedział 6 siedzeń jak polskie PKP). Dowiedziałam się potem pytając młodą dziewczynę po angielsku, że to wcale nie była 1 klasa i powiedziałą nam,że to nie jest pociąg bezpośredni do Marakeszu i że musimy wysiąść w Casablance, bo niestety nasz bilet był z przesiadką.
Ale UDAŁO SIĘ.. jedziemy pociągiem do Marrakech. Udało się odnaleźć drugi pociąg. Najzabawniejszą sytuację przeżyłam pytając babkę w pierwszym pociągu gdzie mamy wysiąść. Niestety nie umiała mówić po angielsku, więc bez żadnych zahamowiań mówia do mnie po francusku.. (Drugi raz w życiu prześladuje nie ten przeklęty język :D! Już raz w Paryżu byłam bezradna teraz czułam się tak drugi raz. Nie wiem czy przez to wszystko nie zacznę się kiedyś uczyć i tego francuskiego...) Mówiła do mnie po francusku, ja do niej po angielsku.. I co chwile śmiech :D. No cóż starała się pomóc, aczkolwiek jej to do końca nie wyszło :P. W końcu zagadał do nas jakiś Hiszpan w sumie też ślicznie mówiący po angielsku, że też szuka pociągu do Marrakech. Dowiedzieliśmy się wszystkiego i teraz już siedzieliśmy jak należy ;) (w 1 klasie! :P).
Pół godziny przed Marakeszem nagle zaczęło mnie strasznie dusić i nie wiedziałam czy to z powodu, że wziełam w pociągu (3h prędzej) pierwszą tabletke antybiotyku (bo strasznie mnie kaszel męczył) czy z powodu wysokich gór Atlas które rozciągały się blisko i suchego klimatu. Wysiedliśmy z pociągu i tak się dusiłam, że zaczeliśmy się zastanawiać nad natychmiastowych powrotem do Casablanki. Ale nic.. piłam wodę i wzięliśmy taksówkę do naszego hotelu. Korzystając z naszego braku języka, niewiedzy na temat kraju i kultury, oraz nerwów związanych z moimi dusznościami złapał nas na dworcu jeden taksówkarz i zażądał 120 dirham co jest bardzo dużo jak na MAroko.. ale nie przejeliśmy się mocno bo najważniejsze było dla nas to żebym potrafiła oddychać i się nie dusić :(. Wysadził nas na głównej ulicy i znów ten jeden moment wysiadania z taksówki do innego świata zapamiętam na długo.. Marcin mnie mocno trzymał i się bardzo przejmował.. Zadzwoniłam do rodziców i po usłyszeniu głosu mamy przestałam się dusić.. po prostu jakiś cud. Szukaliśmy hotelu. Porażka! Nie szło znaleźć.. Pytaliśmy ludzi, kierowali nas w jednym kierunku a my szli bez końca z walizkami wśród tłumu..tysięcy ludzi.. Zapytałam jednego faceta przy drodze, który obiecał że nas zaprowadzi, więc szliśmy za nim, ale w momencie gdy nas zaciągnął do bardzo wąskiej i ciemnej uliczki powiedziałam po polsku ''Marcin idziemy stąd! Natychmiast!'' Wróciliśmy do głównej ulicy, a ten facet idąc za nami zażądał pieniędzy.. 5 euro!! Mówił to na prawde stanowczo i po chamsku, że ja nie śmiałam mu odmówić.. Nie mieliśmy drobnych a on wciąż ŻĄDAŁ pieniędzy! Daliśmy wszystkie drobne co mieliśmy i się uwolniliśmy.. Szliśmy ulicą szukając innego byle jakiego hotelu, a dzieci które obserwowały prędzej jak tamten facet nas prowadził.. same zaczęły chodzić za nami krzycząc w niebo głosy że one nam pokarzą tamten hotel (chcąc też zarobić). Wybraliśmy pierwszy hotel na głównej ulicy przy pierwszy największym placu Marakeszu-o którym jeszcze wtedy nie mieliśmy pojęcia-i MArcin powiedział, że bierzemy najlepszy pokój (kosztował 400dirham ;)). Pokój okazał się najpiękniejszym pokojem w jakimkolwiek w życiu spałam a cały hotel najpiękniejszym w którym kiedykolwiek byłam..( a hotel ten nie miał ani jednej gwiazdki!). Bardzo stylowy, łóżko z baldachimem, a wszystko w arabskim stylu. Prześlicznie. Od razu po zakwaterowaniu wyszliśmy obejrzeć miasto - mieszkaliśmy w Medinie (na starym mieście) przy najważniejszym miejscu MArakeszu, mianowicie.. niesamowicie wielkim placu Dżamaa al-Fina pełnego setek tysięcy ludzi, targowisk(po arabsku:suk), zaklinaczy węży, straganów z jedzeniem (coś ala restauracji na świeżym powietrzu), straganów z ciuchami, pamiątkami, wozów z pomarańczami i świeżo wyciskanych soków, kobiet robiących tatuaże z henny oraz wszystkiego, wszystkiego czego dusza zapragnęła. Zupełnie inny świat.. większość kobiet zakrytych, ale też szło spotkać wielu turystów normalnie ubranych- i z tego powodu od następnego dnia ubierałam sie normalnie jak Europejka :P. Zjedliśmy kolacje na jednym ze straganów gdzie chłopak nas zachęcił świetną znajomością języka polskiego! (Marcin zamówił kalamary a ja jakieś rybki pieczone :) ). Kobieta obok malowała jakiejś Angielce stopy ślicznymi wzrokami, robiła to bardzo szybko i tak prześlicznie, że nie mogłam oczu oderwać. Jak skończyła powiedziała że zrobi mi coś małego na dłoni (bo kategorycznie odmówiłam, mówiąc że nie chce tego). Namalowała coś na dłoni i zażądała 200 dirham. Byłam bardzo bardzo zła że tak dałam się nabrać! Ale co się stało to się nie odstanie..Poszliśmy spać. Moje duszności powoli ustąpiły.
Tambien se puede ver la pobreza en Marrueco..
Tranbordo al otro tren en Casablanca (ahora destino Marrakech)
Primeras horas en Marrakech - a la izquierda patio en nuestro hotel, a la derecha mercado de zumos de naranjas (pierwsze godziny w Marakeszu, po lewej patio naszego hotelu, po prawej bazar z sokami z pomarańczy)
Mercados, puestos en la mas conocida plaza de Marrakech (bazary i stragany na najważniejszym placu w Marakeszu)
Marita-la aldeana..y en panuelo como las mujeres de Marrueco.. paseando por mercados ;) (Marita, przebrana za wieśniaczke i w chuście jak Marokanki.. spaceruje po bazarach ;) )
Djemaa el Fna - mas grande, mas importante, mas conocida plaza de Marrakech, vivo por la noche y durante el dia! (Djemaa el Fna-największy, najważniejszy, najbardziej znany plac w Marakeszu, tętniący życiem dzień i noc)
Mezquita Kutubia de Marrakech por la noche (Meczet Kutubia nocą)
Esto fue una aventura de mi vida, excursion mas loca de mi vida, pues creo que vale la pena escribirlo en dos idiomas, porque muchos mis amigos de polonia me preguntó por eso :). Besitos a todos!
En espanol:
El domingo por la manana Marcin vino desde Dublin a Malaga. Fui a Malaga para recogerlo y nos vimos en la estacion de autobus. Despues, fuimos juntos con el autobus a Algeciras (cerca de Giblartar). Todo fue muy bien sin ningunas problemas, ademas de tos que me molestaba todo el viaje. Desde Algeciras teniamos el barco a Tanger. Nunca olvidare los ninos en el barco y sus lloro.. toda la viaje rodeados de un monton de monstruos (asi llamó Marcin a los ninos :DD). Cuando el barco empezó a flotar en las ondas, en seguida los ninos empezaron a llorar horriblemente.. la orquesta en vivo :D. Por 10 primeros minutos estaba reiendo todo el tiempo y despues pregunte a Marcin si quiere tener ninos en futuro :DDD. Un grande coro de los ninos (monstruos) que lloran en alta voz.. Nos bajamos del barco en Tanger ( en el norte de Marruecos) y ya en el principio tendria que ser alegre.. resultó que no podriamos pasar por la frontera porque no teniamos sellos en nuestros pasaportes ( Maritka lista con Marcin por supuesto no pensaban porque mucha gente en el barco esperaba en la cola grande). Casi corriendo volvimos al barco, ya no habia nadie de pasajeros y la ventana (donde se iba para los sellos) cerrada.. Pero por suerte encontramos el hombre desde alli y al final nos ayudo y dió sellos en pasaportes. Pero tambien furioso nos dijo que siempre pasa lo mismo! que siempre alguien no lo tiene! (bueno lo mas importante es que nos dio sellos ;P). Y asi estabamos en Tanger. Ya en primer minuto en pais nuevo (en MUNDO NUEVO!) algun hombre viejo nos paró.. El sabia perfectamente hablar en ingles y nos enseno que supuestamente es el guía. Nos ensenó algun regalo de polonia.. dijo que conoció alguien de polonia.. Hablaba tanto y convincente que les peguntamos si sabe donde cambiar dinero.. Y en seguida el nos dijo que el va a ensenarnos donde, que no nos preocupemos de nada.. (nosotros queriamos ir solos! pero bueno.. no sabiamos como perderlo) pues no enseno donde y cambiamos dinero. (El nos esperaba cerca!) Tontos les preguntamos donde hay taxis y el nos dijo que en seguida lo tendremos.. y de verdad en 2 minutos el paró un taxi (parecia que conoce el conductor), montamos en el coche y dijimos que si el (nuestro Marroqui 'guia')monta tambien esto seria seguro sospechoso (a lo mejor peligroso)! Y despues de nuestra conversacion corta el 'guia' subó al coche!! y empezo a hablar en arabe con el conductor.. En seguida el conductor empezó a conducir rapido.. No podeis creer como mi corazon latia.. como asustada estaba! Marcin en este momento pensaba como escapear (sobre evacuación) pero al final mantenemos el tipo, probabamos ser tranquilos. Y en seguida entramos en EL OTRO MUNDO! OTRA FABULA.. ya sabia que esto no es Europa.. este mundo me parecia como otra planeta.. nunca en mi vida olvidare la primera impresion de este ciudad..viajando con este taxi (con dos arabes sospechosos) y este sitio.. lleno de mucha gente vestida en ropa rara y todo todo tan otro.. Por suerte, el taxista nos bajó en el centro (y no en otro sitio...). Nos cobró 5 euros (2-3 veces mas que se paga normalmente pero ya estabamos tan en 'shock' que no nos importaba nada). Ademas, nuestro 'guia' querido bajó con nosotros y constantemente nos acompania! Lo que es peor el centro de este ciudad diferia tanto de nuestras en Europa que no sabiamos que hacer con nosotros y el peor que estabamos preocupados que seguro parecimos muy raros con nuestra ropa y maletas modernas y seguro tambien pareciamos ricos.. lo que queriamos hacer fue solo desaparecer de esta plaza tan llena de toda la gente que se podia desaparecer en este muchedumbre. Todo pasaba durante la noche (para peorar nuestra situacion), nosotros sin idioma, sin ninguna idea sobre este mundo, vida, nada! Pero sabiamos una cosa.. que queremos que nuestro 'guia' mazo nos deje en paz! El nos dijo que puede ensenarnos buenas restaurantes.. esto fue demasiado sospechoso.. Le dijemos que queremos ir al estacion de trenes y que nos vamos durante la noche (8-10 horas) a Marrakech. El nos dijo 'que no que no, que es muy peligroso' y al final le escuchamos y decimos que a lo mejor el tiene razon y en el mismo momento el nos dijo que nos ensene un hotel muy bueno y barato.. Resultó que esto no fue un hotel normal solo algun edificio (casa) con habitaciones.. en el 'hotel' note que la gente alli estaba reiendo (tenian las caras con sonrisas muy sospechosas!) cuando nuestro 'guia' decia a Marcin que bueno es este hotel.. pues cuando lo note.. dije a Marcin en polaco que salgamos desde este sitio! y el estaba de acuerdo con migo.. nos decimos a nuestro 'amigo' que queremos estar solos ahora y que el se va. pero el empezo a hablar como siempre.. que a lo mejor tenemos hambre que nos ensene restaurante.. al final Marcin le dio un poco de dinero y dijo que queremos estar solos.. cuando esto no ayudó MArcin dijo: 'que Usted se vaya porque quiero estar solo con mi esposa!!'' :D:D:D Esto ayudó :D:D por fin el se fue! Estabamos solos..y como no sabiamos que hacer con nosotros.. no sabiamos donde dormir ni nada, Marcin dijo que nos vamos a el hotel mas cercano con 4estrellas porque no queriamos andar solos con nuestras maletas en este ciudad a lo mejor muy peligroso.. El hotel cuestaba 85euros para la noche pero el dijo que va a pagar pues super bien ;))))). El hotel no paracia como 4 estrellas en Europa solo como 3.. pero tambien estaba muy bonito y me gustaba mucho. Por suerte ya estabamos seguros y esto fue mas importante. Antes de dormir fuimos al centro otra vez (ya en ropa fea y sin maletas) y comimos en la mejor restaurante mucho.. :))) En el hotel escuche algunos voces raros desde fuera.. abre el balcon y escuche que esto fue desde la mezquita.. a lo mejor algunos rezos.. pero en este momento me sentia como estaria en la fabula de Alladin.. (Sabia que esto seguro ya no es la Europa..)
En polaco:
W niedziele rano Marcin przyleciał z Dublina do Malagi. Wyjechałam po niego autobusem z Granady i spotkaliśmy się na dworcu autobusowym. Pojechaliśmy bezpośrednio stamtąd do Algeciras gdzie mieliśmy prom do Tanger. Wszystko odbyło się bez mniejszych problemów, poza tym że przez całą drogę trochę mnie męczył kaszel i na promie płyneliśmy wśród masy małych płaczących potworów (tak właśnie nazwał Marcin wszystkie płaczące dzieci). Gdy statek zaczął bujać momentalnie wszystkie dzieciaki zaczeły strasznie płakać, orkiestra na żywo :D. Przez pierwsze 10 minut płakałam ze śmiechu, po czym zapytałam Marcina czy chce mieć w przyszłości dziecko :DD. To była masakra! Jeden wielki chór płaczących potworów. Wysiedliśmy w Tanger (na północy Maroka). I już na sam wjazd musiało być wesoło.. okazało się że nie możemy przejść przez granice bo nie mieliśmy podbitych paszportów (oczywiście mądra Maritka i Marcin nie pomyśleli będąc na statku dlaczego ci wszyscy ludzie stali w kolejce..). Biegiem wróciliśmy na statek..nikogo już nie było z pasażerów.. okienko zamknięte..ale spotkaliśmy tego pana co podbijał paszporty. Oczywiście wkurzony puścił komentarz, że zawsze znajdzie sie ktoś kto nie podbije.. ale na szczęście podbił i tak znaleźliśmy się w Tanger. Wychodząc na ulice, już w samych drzwiach zaczepił nas jakiś Marokańczyk świetnie władający językiem angielskim, który pokazał nam plakietke, że niby jest przewodnikiem. Zagadał nas totalnie.. jako że znał angielski zapytaliśmy go gdzie można zamienić pieniądze i chcieliśmy iść.. Jako, że był niezłym natrętem uparł się, że nam pokarze gdzie to jest (aczkolwiek byśmy sami trafili..).Zamieniliśmy pieniądze i zapytaliśmy go o taksówki. Na co on uśmiechnięty powiedział, że nie ma sprawy, zaraz nam załatwi.. W ciągu 2 minut pojawiła się taksówka-Mercedes (stara beczka). Pomyślałam wtedy, że wreszcie może się odczepi od nas.. na co Marcin do mnie.. ''Marita jak on wsiądzie to będzie już bardzo podejrzane..'' po jego słowach nagle nasz Marokańczyk''przewodnik'' wsiadł na przednie siedzenie taksówki i zaczął rozmawiac po arabsku z kierowcą taksówki.. zaczeli jechać.. a mnie ogarneło przerażenie.. Marcin w tym momencie myślał o ewakuacji.. ja niewiedziałam co robić.. i nagle wjechaliśmy do innego świata..innej bajki.. nie zapomne pierwszego wrażenia, pierwszej chwili w mieście arabskim..straganów, kobiet w chustach, biedy, gwaru nocą..innego świata..czułam się jakbym wylądowała na prawde na innej planecie! w dodatku obawa przed taksówkarzem i przewodnikim spotęgowała to wszystko i wiem że nigdy w życiu nie zapomne tamtej chwili. Wjazdu tą taksówką do 'centrum' Tanger..taksówkarz nas na szczęście nie wywiózł tylko wysadził w samym centrum, a nasz 'ukochany'przewodnik wysiadł razem z nami..Taksówarz zarządał 5 euro (dla Europejczyków to mało,ale ja orientując się już wcześniej od Franczeski, która tam była wiedziałam że cena była 2 lub 3 krotnie zawyżona niż normalna). MArcin dał mu to 5 euro i mieliśmy kolejny problem..wysadził nas na samym środku jakiegoś placu.. centrum.. gdzie były tysiące..setki ludzi..a my z walizkami z Europy..totalnie odróżniający się poprzez ciuchy i Europejską twarz..było już bardzo ciemno.. na ulicach gwar.. a my sami nie znający języka z jakimś natrętem..który wciąż gadał do nas, że teraz pewnie jesteśmy głodni to nas zaprowadzi do restauracji..Wkurzyliśmy się i powiedzieliśmy koniec..zapytaliśmy tylko gdzie jest dworzec, bo mieliśmy plan jazdy nocą do Marakeszu, żeby już tam rano być i chcieliśmy się go pozbyć. Gdy usłyszał, że chcemy jechać powiedział, że lepiej nie, że to niebezpiecznie nocą i że zaprowadzi nas do bliskiego dobrego i taniego hotelu.. ulegliśmy mu znowu- w końcu byliśmy w innym świecie, bez języka.. . Zaprowadzil nas pod hotel i zaczął rozmawiać z recepcjonistką(jakąś kobietą właścicielką tego domu) po arabsku.. wyszedł też do nas jakiś facet.. nasz Marokańczyk powiedział, że pokarzą nam pokoje.. ale gdy zobaczyłam mine tego faceta z hotelu i kobiety z recepcji..jak się śmiali do siebie jak zobaczyli że ten MArokańczyk nas przyprowadził.. zauważyłam, że coś jest nie tak! poza tym hotel wyglądał na jakiś dom z pokojami.. powiedziałam Marcinowi, że nie ma mowy.. dość musimy się uwolnić od tych ludzi i iść sami poszukać czegoś.. Marcin zgodził się ze mna.. powiedział Marokańczykowi, że nie chcemy tego hotelu i idziemy dalej sami coś zjeść.. na co on znów zagadywał i nas męczył, że pójdzie z nami.. był mega natrętem..Marcin w końcu powiedział dosadnie i głośno''może pan nas zostawić samych, moją żone i mnie?'' wtedy Marokańczyk uspokoił się, wziął pieniądze od nas (za pomoc). i wreszcie sie uwolniliśmy.. Marcin powiedział, że pójdziemy do najbliższego hotelu 4 gwiazdkowego który widzieliśmy i że on postawi tą noc. Wynajeliśmy pokój na tą noc, zostawiliśmy ciuchy i poszliśmy się przejść coś zjeść. Kazałam Marcinowi ubrać się w jak najgorsze ciuchy i ja zrobiłam to samo..bleh Maritka wieśniaczka :D ale coż.. wszystko po to żeby nikt nie myślał że jesteśmy 'bogaci'. Poszliśmy na nocny spacer po Tanger. Budynki mogłabym porównać do hiszpańskich w Tanger, ale sam fakt obcego języka, ludzi, kobiet opatulonych w chusty, aut które jeżdżą jak chcą i mogą cię najechać, że nawet nie zauważysz kiedy..sprawił że ten świat nas totalnie zaskoczył.. Byliśmy na przepysznych i ogromnych sokach z owoców za 1 euro (nie wypiliśmy do końca) i byliśmy również w chyba najlepszej restauracji(za 12 euro-byliśmy przejedzeni!!) Dla nas wszystko tam było bardzo tanie, pochodziliśmy trochę po Tanger i wróciliśmy do hotelu. Standard pokojów w 4gwiazdkowym hoteli w Maroku jest o gorszy niż w europejskich, ale i tak było bardzo ładnie (kosztował 85 euro za noc, ale kochany Marcin powiedział, że zapłaci za hotel więc super :))) ). Przed snem zajrzeliśmy przez okno skąd mieliśmy piękny widok na całe miasto a to wszystko przez to że usłyszeliśmy dziwne głosy z meczetu.. Masakra.. poczułam się wtedy jak w bajce Alladyna.. Wiedziałam, że to już na pewno nie jest Europa..
Vamos con el barco desde Algeciras a Tanger (płyniemy z Algeciras do Maroka, miejsowości Tanger)
Tanger
Marcin come la comida tipica de Marrueco Cous-cous
Las vistas detras de la ventana en el tren : Tanger-Casablanca (widoki z pociągu)
En espanol:
Teniamos los despertadores puestos a las 7. Nos despertamos y fue muy muy oscuro..-como en la mitad de noch!-estabamos muy sorprendidos pero nos levantamos.. Cuando ibamos por el pasillo pregunte a Marcin ''hey sabes que? y si esto es 5 de la madrugada?'' Por supuesto!! Dos tontos olvidaron cambiar el reloj (aqui son 2 horas hacia atras que en Espana). El recepcionista estaba reiendo de nosotros cuando les decimos que habiamos pensado que son las 7. Pero bueno.. fuimos a dormir otra vez (aun 2 horas mas, siempre algo no?). Nos levantamos, comemos rapidamente el desayuno en el hotel y fuimos con el taxi a la estacion de renfe. Estabamos alli a las 7:56 y teniamos el tren a las 8!!! (todavia no teniamos billetes). Sabeis que mas? Estaba en este estacion de renfe y escuche detras de mi, mi nombre: MARITA!! pero como fue segura que nadie puede llamarme alli (esto no puede ser verdad!) no me volvi para ver quien es.. Pues estaba corriendo en la direccion donde se compra los billetes y escuche otra vez mi nombre..nooo.. ahora tenia que volverme.. y vi! sabeis quien? FRANCESCA DE ITALIA! mi companera de piso.. wow.. no tenia tiempo para nada para hablar con ella, solo ella me dijo que estaba en MArrakech y que ahora va a Espana..y ya esta.. no habia tiempo para ninguna palabra mas.. ella solo me preguntaba gritando: 'Marita que haces aqui??? que haces aqui?' estabamos corriendo con MArcin en la direccion del tren y gritando que nos vamos a Marrakech. Gracias a Dios estabamos en el tren a tiempo! Subimos el primer vagón del tren y resultó que el tren fue tan largo que nos ibamos por todos los vagones sin fin.. no se.. 10 minutos? de verdad! Por fin, despues de 10 minutos de ''paseo'' con maletas encontramos algun vagon libre y como los numeros fueron los mismos como nuestros nos sentamos alli. Despues vinieron otras personas (en un compartimiento habian 6 personas en total - como en Polonia en 1 clase). Despues me entere preguntando a una chica en ingles que esto no fue la primera clase solo la segunda y que tenemos que bajar en Casablanca.. que esto no fue el tren directo a Marrakech (aaa que bien ya sabia que esto no puede ser tan facil :P!). La mas divertida cosa fue que yo preguntaba esta chica en ingles y como ella no sabia ingles, hablaba sin ninguna verguenza en frances.. yo no hablo frances!! pero bueno... fue muy divertido :D la chica fue muy simpatica porque queria ayudarnos pero bueno sin idioma no nos ayudo mucho :PPP. Da igual.. por fin lo conseguimos! Teniamos que preguntar 3 personas como cambiar el tren :DDD , donde, a que hora.. pero por fin lo conseguimos!! y estabamos en segundo tren a Marrakech :)). Media hora antes de Marrakech me asfixiaba..me ahogaba.. no se que me pasó pero no podia respirar.. y no sabia si esto fue la culpa de la primera pastilla del antibiotico que tome en el tren hace 3 horas (porque tenia un tos increible..) o si esto fue la culpa de las montanas muy altas (montanas Atlas) que estaban muy cerca.. y tambien el clima fue muy seco. Nos bajamos del tren y me asfixiaba tanto que pensabamos si no volver a Casablanca AHORA MISMO.. tenia miedo increible que esto sera mi ultimo viaje.. Nunca olvidare la cara de terror de Marcin. Pero queriamos intentar estar en Marrakech (pues fuimos mas o menos 10 horas para llegar alli). Bebia la agua y nos ibamos con el taxi al hotel. Tomando en consideracion que no sabemos la idioma ni este pais, ciudad ni culutra y tambien que estabamos en terror de mi estrangulación, el taxista nos cojo en la calle y despues quiso 120 Dirham que es muchisimo en Marueco. Pero nosotros no nos preocupamos de esto porque en este momento lo mas importante fue mi salud y que podria respirar. El paró en la calle principal de Marrakech llena de un monton de gente.. y otra vez nunca olvidare este vista.. nos bajamos en otro mundo.. MArcin me tenia cojido fuerte y estaba muy preocupado. Primera cosa que queria hacer fue llamar a mi madre y padre.. encontramos el telefono y llame a mi madre.. despues de la llamada super corta porque el telefono cuastaba muchisimo.. me senti mejor.. esto fue el milagro! despues del voz de mi madre, podia respirar mejor.. Busacabamos nuestro hotel (que Marcin habia reservado antes) pero no podiamos encontrarlo. un fracaso.. Preguntamos la gente, nos decian 'alli' con direccion que ensenaba su mano.. nos preguntamos un monton de gente.. fracaso.. no podiamos encontrarlo.. lo peor fue que teniamos maletas, la temperatura fue muy alta y alrededor de nosotros fue millon de gente. Pregunte un hombre que por fin nos dijo que nos ensenara donde es este hotel y fue con nosotros alli.. pero cuando nos acompanó en la calle muy estrecha y oscura y sin gente.. yo dije ''Basta! MArcin nos vamos de aqui.. AHORA MISMO!'' Tenia miedo de verdad que este hombre puedo robarnos las maletas o hacer dano.. y cuando el vio que no nos vamos alli nos dijo que quiere dinero.. 5 euros! El lo dijo con tanta determinacion que nunca hubiera dicho 'no'. Pues, seguro que le pagamos.. todas las monedas que teniamos y decidimos que nos vamos al otro hotel.. da igual donde y cuanto cuesta. Por fin estabamos solos y fuimos a buscar hotel. Pero los ninos que nos observaban antes y como este hombre nos engano tan facilmente... ahora ellos iban cerca de nosotros gritando alto que ELLOS SABEN donde esta nuestro hotel y nos lo ensenaran! aaa que horrible.. ya estaba harta de todo eso.. Nos elejimos el primer hotel cerca del la calle principal de Marrakech y cerca del la plaza mas conocida de MArrakech (que nosotros en este momento no sabiamos todo eso..). Teniamos el hotel mas cercano de todo mas importante de Marrakech no sabiendo eso :D. Marcin dijo que elejimos el mejor habitacion que tienen (cuestaba 400 dirham). El habitacion resultó mas bonito en que estaba en mi vida y el hotel mas bonito en que estaba en mi vida (y este hotel no tenia ninguna estrella!). Con mucho estilo (stylish :P), la cama con dosel y todo en estilo arabe. Me gustaba muchisimo. Despues de alojamiento fuimos directamente ver la ciudad. Vivimos en Medina (ciudad vieja), cerca del mas importante plaza de MArrakech.. increible grande plaza Dżamaa al-Fina llena de muchisima de gente, mercados, gente con serpientes, monos, puestos con la comida (puedo decir como restaurantes al aire libre), ropa, carros con naranjas y zumos, las mujeres haciendo tatuajes de henna y todo que tu alma queria tener. Totalmente otro mundo, la mayoria de las mujeres tenia las caras cubriedas (seguro todas tenian pelo cubriedo). Pero en Marrakech vi tambien algunos turistas con la ropa normal pues despues de este dia empeze a llevar otra vez la ropa normal como la chica de Europa ;). Comimos en un puesto con comida (habia tanto no sabiamos cual elejir) pero por fin nos tentó el chico que sabia mucho polaco ;). Esto fue increible! El chico de Marrueco sabia un poco polaco increible.. teniamos comer alli :D. Marcin pidió los calamares y yo algun pescado :). LA mujer cerca de mi dibujaba algunos modelos de "tatuajes" en las pies de la chica de Inglaterra y lo hacia tan bonito que no podia no mirar alli. Cuando termino cojó mi mano y empezaba a dibujar en mi mano.. yo dije que no quiero! (sabia que esto cuasta algo) pero ella continuaba.. al final queria 200 dirham por eso.. aaaaa que enfadaba estaba despues de eso! como podia enganarme tan facilmente (eso es marrueco..). Que ya paso no se puede cambiar pues.. despues de eso fuimos a dormir. Mi estrangulación lentamente se terminó.
En polaco:
Mieliśmy ustawione budziki na 7 rano. Obudziliśmy się i było strasznie ciemno-jak środek nocy!- byliśmy bardzo zdziwieni ale wstaliśmy.. Idąc korytarzem zapytałam Marcina ''ej wiesz co? a czy to nie jest czasem 5 rano?''Oczywiście!! Dwa głupki zapomniały przestawić zegar o 2h do tyłu. Recepcjonista się z nas śmiał jak mu oznajmiliśmy, że myśleliśmy, że jest 7. Ale nic.. poszliśmy dalej spać (chociaż 2h, ale zawsze coś). Wstaliśmy, zjedliśmy szybko śniadanie w hotelu i taksówką dojechaliśmy na stację o 7:56.. (pociąg był na 8!!). Ku wielkiemu zaskoczeniu usłyszałam swoje imię na dworcu, ale że stwierdziłam, że to nie możliwe nawet się nie odwróciłam.. Ale nagle.. drugi raz! FRANCZESKA!! Zdążyłam jej tylko powiedzieć, że śmieszymy się na pociąg do Marakeszu - ona właśnie wracała stamtąd i już prosto do Hiszpanii. Pytała tylko ''co ty tu robisz??????!!!'' Powiedziałam, że biegniemy na pociąg i pobiegłam kupić bilety i prosto do pociągu. Zdążyliśmy!!!! ha :))) Wsiedliśmy do pierwszego najbliższego wagonu. Pociąg okazał się tak długi, że szliśmy wiecznie tymi korytarzami nie potrafiąc znaleźć naszej pierwszej klasy.. W końcu po 10 minutach ''spaceru''z walizkami! po pociągu znaleźliśmy jakieś puste miejsca(numerki siedzeń się zgadzały więc usiedliśmy).Potem doszły nowe osoby (przedział 6 siedzeń jak polskie PKP). Dowiedziałam się potem pytając młodą dziewczynę po angielsku, że to wcale nie była 1 klasa i powiedziałą nam,że to nie jest pociąg bezpośredni do Marakeszu i że musimy wysiąść w Casablance, bo niestety nasz bilet był z przesiadką.
Ale UDAŁO SIĘ.. jedziemy pociągiem do Marrakech. Udało się odnaleźć drugi pociąg. Najzabawniejszą sytuację przeżyłam pytając babkę w pierwszym pociągu gdzie mamy wysiąść. Niestety nie umiała mówić po angielsku, więc bez żadnych zahamowiań mówia do mnie po francusku.. (Drugi raz w życiu prześladuje nie ten przeklęty język :D! Już raz w Paryżu byłam bezradna teraz czułam się tak drugi raz. Nie wiem czy przez to wszystko nie zacznę się kiedyś uczyć i tego francuskiego...) Mówiła do mnie po francusku, ja do niej po angielsku.. I co chwile śmiech :D. No cóż starała się pomóc, aczkolwiek jej to do końca nie wyszło :P. W końcu zagadał do nas jakiś Hiszpan w sumie też ślicznie mówiący po angielsku, że też szuka pociągu do Marrakech. Dowiedzieliśmy się wszystkiego i teraz już siedzieliśmy jak należy ;) (w 1 klasie! :P).
Pół godziny przed Marakeszem nagle zaczęło mnie strasznie dusić i nie wiedziałam czy to z powodu, że wziełam w pociągu (3h prędzej) pierwszą tabletke antybiotyku (bo strasznie mnie kaszel męczył) czy z powodu wysokich gór Atlas które rozciągały się blisko i suchego klimatu. Wysiedliśmy z pociągu i tak się dusiłam, że zaczeliśmy się zastanawiać nad natychmiastowych powrotem do Casablanki. Ale nic.. piłam wodę i wzięliśmy taksówkę do naszego hotelu. Korzystając z naszego braku języka, niewiedzy na temat kraju i kultury, oraz nerwów związanych z moimi dusznościami złapał nas na dworcu jeden taksówkarz i zażądał 120 dirham co jest bardzo dużo jak na MAroko.. ale nie przejeliśmy się mocno bo najważniejsze było dla nas to żebym potrafiła oddychać i się nie dusić :(. Wysadził nas na głównej ulicy i znów ten jeden moment wysiadania z taksówki do innego świata zapamiętam na długo.. Marcin mnie mocno trzymał i się bardzo przejmował.. Zadzwoniłam do rodziców i po usłyszeniu głosu mamy przestałam się dusić.. po prostu jakiś cud. Szukaliśmy hotelu. Porażka! Nie szło znaleźć.. Pytaliśmy ludzi, kierowali nas w jednym kierunku a my szli bez końca z walizkami wśród tłumu..tysięcy ludzi.. Zapytałam jednego faceta przy drodze, który obiecał że nas zaprowadzi, więc szliśmy za nim, ale w momencie gdy nas zaciągnął do bardzo wąskiej i ciemnej uliczki powiedziałam po polsku ''Marcin idziemy stąd! Natychmiast!'' Wróciliśmy do głównej ulicy, a ten facet idąc za nami zażądał pieniędzy.. 5 euro!! Mówił to na prawde stanowczo i po chamsku, że ja nie śmiałam mu odmówić.. Nie mieliśmy drobnych a on wciąż ŻĄDAŁ pieniędzy! Daliśmy wszystkie drobne co mieliśmy i się uwolniliśmy.. Szliśmy ulicą szukając innego byle jakiego hotelu, a dzieci które obserwowały prędzej jak tamten facet nas prowadził.. same zaczęły chodzić za nami krzycząc w niebo głosy że one nam pokarzą tamten hotel (chcąc też zarobić). Wybraliśmy pierwszy hotel na głównej ulicy przy pierwszy największym placu Marakeszu-o którym jeszcze wtedy nie mieliśmy pojęcia-i MArcin powiedział, że bierzemy najlepszy pokój (kosztował 400dirham ;)). Pokój okazał się najpiękniejszym pokojem w jakimkolwiek w życiu spałam a cały hotel najpiękniejszym w którym kiedykolwiek byłam..( a hotel ten nie miał ani jednej gwiazdki!). Bardzo stylowy, łóżko z baldachimem, a wszystko w arabskim stylu. Prześlicznie. Od razu po zakwaterowaniu wyszliśmy obejrzeć miasto - mieszkaliśmy w Medinie (na starym mieście) przy najważniejszym miejscu MArakeszu, mianowicie.. niesamowicie wielkim placu Dżamaa al-Fina pełnego setek tysięcy ludzi, targowisk(po arabsku:suk), zaklinaczy węży, straganów z jedzeniem (coś ala restauracji na świeżym powietrzu), straganów z ciuchami, pamiątkami, wozów z pomarańczami i świeżo wyciskanych soków, kobiet robiących tatuaże z henny oraz wszystkiego, wszystkiego czego dusza zapragnęła. Zupełnie inny świat.. większość kobiet zakrytych, ale też szło spotkać wielu turystów normalnie ubranych- i z tego powodu od następnego dnia ubierałam sie normalnie jak Europejka :P. Zjedliśmy kolacje na jednym ze straganów gdzie chłopak nas zachęcił świetną znajomością języka polskiego! (Marcin zamówił kalamary a ja jakieś rybki pieczone :) ). Kobieta obok malowała jakiejś Angielce stopy ślicznymi wzrokami, robiła to bardzo szybko i tak prześlicznie, że nie mogłam oczu oderwać. Jak skończyła powiedziała że zrobi mi coś małego na dłoni (bo kategorycznie odmówiłam, mówiąc że nie chce tego). Namalowała coś na dłoni i zażądała 200 dirham. Byłam bardzo bardzo zła że tak dałam się nabrać! Ale co się stało to się nie odstanie..Poszliśmy spać. Moje duszności powoli ustąpiły.
Tambien se puede ver la pobreza en Marrueco..
Tranbordo al otro tren en Casablanca (ahora destino Marrakech)
Las vistas del tren Casablanca-Marrakech (widoki z pociągu jadąc z Casablanki do Marrakesz)
Marrakech por la noche (Marakesz nocą)
Primeras horas en Marrakech - a la izquierda patio en nuestro hotel, a la derecha mercado de zumos de naranjas (pierwsze godziny w Marakeszu, po lewej patio naszego hotelu, po prawej bazar z sokami z pomarańczy)
Mercados, puestos en la mas conocida plaza de Marrakech (bazary i stragany na najważniejszym placu w Marakeszu)
Marita-la aldeana..y en panuelo como las mujeres de Marrueco.. paseando por mercados ;) (Marita, przebrana za wieśniaczke i w chuście jak Marokanki.. spaceruje po bazarach ;) )
Djemaa el Fna - mas grande, mas importante, mas conocida plaza de Marrakech, vivo por la noche y durante el dia! (Djemaa el Fna-największy, najważniejszy, najbardziej znany plac w Marakeszu, tętniący życiem dzień i noc)
Mezquita Kutubia de Marrakech por la noche (Meczet Kutubia nocą)
SEMANA SANTA en Granada
Semana Santa en Espana es impresionante. Creo que cada persona deberia verlo una vez en su vida. Muchisima gente, procesiones, orchestra,.. Procesiones cada dia en casi cada calle. Impresionante :))). Me gustaba muchisimo una por la noche que se llamaba ''Procesion del silencio''. Nadie hablaba, ningun luz, todo oscuro y solo procesion y nazarenos (la gente con capirote en la cabeza)que traian las velas. No sabia que la nacion tan ruidosa (los espanoles) pueden estar en silencio tanto tiempo.. en total oscuridad.. y solo estas velas.. impresionante :). Podeis ver un poco en las fotos pero os digo que esto es nada.. se tiene que verlo en vivo :). Saludos! :)
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
